Dorpen zijn vies, vinden Caïrenen, en ze grijnzen er ongemakkelijk bij alsof ze het hebben over een buurman die pedofiel is. In Egyptische dorpen valt ogenblikkelijk op hoeveel schoner de straten, winkels en huizen zijn dan in de stad. Dat zien de meeste
Caïrenen niet, want die komen hun wijk niet uit, maar bovendien bedoelen ze met vies, wasakh: achterlijk, minderwaardig. De stad, in de islamitische cultuur van de laatste dertien eeuwen de kweekplaats van beschaving, is het ideaal. Dat ze ook het centrum is van alles wat onaangenaam, slecht of verboden is, ontkent niemand. Integendeel, alleen de stad laat het allemaal toe, dat maakt haar juist groot. Het gevoel van superioriteit van haar inwoners is misschien wel de enige verbindende factor en de minst aanvechtbare definitie van wat een grote stad is.