Geen stad roept heftiger reacties op dan Yamoussoukro. De eerste keer dat ik de uit de grond gestampte hoofdstad van Ivoorkust bezocht was op 1 februari 1988. Een maandag. Ik weet dat zo precies omdat ik een dagboek bijhield. Het werd een jaar later gepubliceerd onder de titel Een basiliek in het regenwoud. In interviews kreeg ik toen direct emmers moralisme over me heen. Wat had Afrika nodig? Scholen! Klinieken! Ziekenhuizen! Hoe kon ik dan een prestigeobject als Yamoussoukro verdedigen? Ik had naar de betekenis van de nieuwe stad gezocht, naar de symboliek. Ik had het een practical joke gevonden dat de president in zijn geboortedorp een kopie van de Sint-Pieter in Rome wilde neerzetten, een basiliek met 7000 zitplaatsen en 11.000 staanplaatsen. Dat was niet leuk! Dat was een schande!